Zaterdag 13 juli,een dag die ons leven voorgoed veranderde.

Na tig IVF behandelingen en een miskraam was ik eindelijk zwanger. Op een echte roze wolk zat ik  niet want ik bleef maar een raar onderbuik gevoel hebben. Ondanks dat probeerde ik toch ieder moment te genieten van mijn kleine meisje in mijn buik.

2 weken lang had ik al vochtverlies , in 2 weken tijd had ik 4 keer de verloskundige aan de telefoon gehad maar steeds kreeg ik te horen dat vochtverlies bij je zwangerschap kon horen tot het laatste telefoon gesprek, toen moest ik mijn urine laten controleren en wat bleek ik had een blaasontsteking met een torenhoge ontstekingswaarde. Dit was overigens al mijn 5 de blaasontsteking tijdens deze zwangerschap. Ik kreeg een antibioticakuur en ik moest me nog steeds nergens zorgen om maken.

Zaterdag 13 juli zijn we een gezellig dagje gaan bbq-en met vrienden maar het vocht verlies werd steeds erger. ’s avonds laat toen ik naar het toilet ging gebeurde het…. Ik had BLOEDVERLIES! Ralf schoot in de stress want ook hij wist dat dit geen goed teken was. Ik moest van hem de verloskundige
bellen waarop ik antwoordde waarom? Ze doen toch niks en het hoort erbij. Uiteindelijk heeft gelukkig Ralf de verloskundige gebeld. We moesten met spoed naar het ziekenhuis.

We kregen in het ziekenhuis gelijk een echo en wat bleek mijn vliezen waren gebroken.  Precies aan de onderkant van de vlies zat een scheur en het was nu wachten totdat de weeën zouden komen en mijn meisje veel te vroeg geboren zou worden. De artsen konden bij de termijn van 22 weken en 2 dagen niks voor ons doen, de grens is immers vast gesteld op 24 weken zwangerschap pas dan mogen ze iets doen voor je kindje. Vanaf dat moment stond ons hele leven op zijn kop. Hoe kon dit nu gebeuren, ik had al zolang een kinderwens ik was eindelijk zwanger en dat zou ik nu mijn dochter verliezen. Na een nacht goed geslapen te hebben kregen we de uitslag van de artsen. Door mijn blaasontsteking is de bevalling op gang gekomen en zijn de vliezen gebroken! Op dat moment gingen er verschillende gedachten door onze hoofden, we waren verdrietig, maar ook boos, boos op de verloskundige, boos op de huisarts want waarom hadden hun niet naar mij geluisterd en waarom hebben zij niet veel eerder ingegrepen. Op dat moment realiseerde ik mij dat dit niet het juiste moment was om me hier druk om te maken. Ik moest vechten voor mijn meisje want dat deed zij ook!

De eerste dag in het ziekenhuis begonnen de weeën ik kreeg op dat moment strikte bedrust en mocht niet van mijn bed af. Ik mocht geen wee remmers toe gediend krijgen omdat ik nog geen 24 weken zwanger was dus wij hoopte dat de weeën snel af zouden nemen. En dit gebeurde…. In de avond had ik geen weeën meer wel had ik al 3 cm ontsluiting. Maar geen weeën meer wat was dit super goed nieuws! Ons meisje wilt net zo graag bij ons zijn als wij bij haar dus we moeten met z’n drieën keihard gaan knokken.

Dagen verstreken en we hadden als doel de 23 weken en 5 dagen te halen want op dat moment mochten we naar het Sofia kinderziekenhuis toe voor een gesprek. Hun konden ons dan meer vertellen over de kansen en wat ze voor ons konden betekenen. Ralf bleef vanaf dat moment bij mij in het ziekenhuis en kreeg een bed bij mij in de kamer. De dagen kropen voorbij en we telden de uren naar de 24 weken af. Samen waren wij zo sterk geworden dat we het gevoel hadden dat we het wel gingen redden.  Aan de andere kant moesten we ook realistisch blijven. We kregen weer een echo met 23 weken en toen bleek dat er bijna geen vruchtwater meer was. Doordat de scheur in de vlies aan de onderkant zat ging het vruchtwater er net zo hard weer uit als dat het aangemaakt werd. 2 dagen later bij 1 van de laatste echo’s bleek dat ze al in het geboortekanaal lag. Een echo maken kon bijna niet meer en een ctg was ook bijna onmogelijk.  Eigenlijk was ze dus al geboren. Weer kregen we van de artsen te horen dat het een kwestie was van uren. Ze was simpelweg al geboren en ze had geen vruchtwater.  Nog steeds moest ik plat blijven liggen anders kon ik haar gelijk al verliezen.

Ondertussen waren we toch maar begonnen om muziek voor een eventuele begrafenis uit te zoeken, we zochten een mooie kaart uit en Ralf is kleertjes voor haar gaan halen. 23 weken en 4 dagen een nieuwe mijlpaal! Ons kleine vechtertje was nog steeds aan het vechten! Al 4 dagen in het geboorte kanaal en zonder vruchtwater dit hadden de artsen nog nooit gezien en ze stonden daarom ook voor een raadsel , hoe kon dit? We kregen eindelijk het nieuws dat we de dag erna naar het Sofia kinderziekenhuis konden. Dit wilden we, hiervoor hadden we gevochten het vechten was niet voor niks! 23 weken en 5 dagen, ik werd met de ambulance opgehaald in het Maasstad ziekenhuis die mij vervolgens naar het Sofia bracht. We zijn hier de hele dag geweest en hebben er 1 nacht geslapen. Hier moesten we de keuze gaan maken, zouden we hier blijven en op hoop van zegen, hopen dat ze het zou redden en geen kasplantje zou worden of zouden we haar geboren laten worden zodat ze in onze armen vredig in kon slapen.

We hebben toen gekozen om 1x de longrijping te doen zodat we die alvast binnen hadden voor het geval ze ineens toch geboren ging worden. De hele nacht hebben we liggen praten wat we nu moesten doen. Ralf zei gelijk ik ben haar vader en wil mijn dochter kwaliteit van leven geven. Ik wil
haar het beste geven en als ze nu geboren gaat worden zal ze nooit een goed en gezond leven gaan krijgen. Ik dacht op dat moment hoe kun je dat nu zeggen? Je bent haar vader je hoort voor haar te vechten tot het einde het maakt me niet uit hoe het gaat lopen als ze maar levend te wereld komt.
Maar gevoelens en werkelijkheid lagen op dat moment zover uit elkaar. Ergens diep van binnen wist ik dat hij gelijk had maar ik kon het niet…. Zij had al weken , dagen gevochten en wij zouden dan gewoon zeggen dit is het en we stoppen ermee ik kon dit niet. We stonden op dat moment lijn recht
tegen over elkaar.

Uiteindelijk heb ik toch besloten dat ik in het belang van haar een beslissing moest maken en haar uit haar lijden zou verlossen. Vechten hoeft niet meer dat had ze immers al bijna 2 weken gedaan. De overlevingskans was maar heel klein. De kans was groter dat zij het ziekenhuis nooit uit zou komen en als kas plantje verder zou moeten leven in het ziekenhuis dit hebben de artsen ons ook eerlijk verteld toen we vertelde dat we de keuze gemaakt hadden. Ze was immers al geboren, alles stonden wagenwijd open en de kans dat zij dus een infectie had was onwijs groot. Een kind die bij de geboorte zonder complicaties met 24 weken geboren word moet al keihard vechten hoe zou dit voor ons meisje zijn? Zij moest dan 3 keer zo hard vechten. Op dat moment voelde het als de juiste keuze. Onze keuze was om uit liefde te kiezen voor onze dochter. Een keuze waarvan ik hoop dat een ander die nooit hoeft te maken ,want het is een onmenselijke keuze.

We kozen ervoor om weer terug te gaan naar het Maasstad ziekenhuis waar ik met 24 weken ben bevallen. Ik wilde in een voor ons vertrouwde omgeving bevallen. We werden hier zo goed opgevangen en we kregen zoveel liefde van alle artsen en verpleegkundige dat dit voor ons een veilig plekje was. De bevalling heeft uiteindelijk 10 minuten geduurd. Ik heb haar niet zien bewegen de arts die de bevalling deed heeft haar 1 keer zien bewegen. Ik kreeg Lente bij me en haar hartje klopte nog, wat was ze klein en mooi ze was zo compleet zo mooi en af. Ze had alleen nog zoveel grote moeten groeien ze woog 550 gram en was 29 cm lang. Haar hartje stopte na 20 min met kloppen. Volgens de kinderarts was ze toen overleden. Maar terwijl ze op de hand van haar papa lag riep Ralf ineens ze is nog niet dood ze leeft! Wonderbaarlijk begon haar hartje weer te kloppen en toen heeft ze nog ruim 2 uur geleefd! Ook na de geboorte wilde ze nog steeds door vechten en bij ons blijven! Maar hoe moeilijk ook Lente had nooit de bevalling overleefd ook niet als het 1 week later was geweest.

‘s avonds thuis gekomen hebben we foto’s laten maken door make a memory en kwam de uitvaartverzorgster. Een lieve vrouw waar wij gelijk een goed gevoel bij hadden. Ze had verschillende mandjes mee genomen en zo kozen we een mooi mandje uit voor Lente. 25 juli 2013 was een hele warme zomerdag, we zagen dat Lente erg achter uit ging door de temperatuur en ik moest toen met pijn in mijn hart Lente weg brengen naar uit uitvaartcentrum waar Lente een eigen kamertje kreeg. Hier was het koel genoeg voor haar. Mijn moeder hart huilde nog meer want ik wild e haar zo graag bij mij houden, hier in huis, in haar eigen bedje maar helaas. Ik ben achteraf blij dat ik naar Ditje heb geluisterd want nu hebben we haar tot aan de begrafenis vast kunnen houden. We hebben haar aan de meeste belangrijke mensen om ons heen laten zien. Het waren mooie emotionele momenten. De eerste kennismaking met onze dochter. De uitvaart is precies zo gegaan zoals wij dat voor ogen hadden. Er waren ontzettend veel mensen gekomen om ons bij te staan. We luisterde naar muziek die wij speciaal voor Lente uitgezocht hadden, Ralf las het boekje van Hazeltje voor ‘’Raad eens hoeveel ik van je hou” en na de begrafenis aten we met z’n alle beschuit met muisjes.

Wij zagen de geboorte van Lente als iets moois zij had ons immers papa en mama gemaakt. We waren trots op haar en onze harten stroomde over van liefde. Dagen, weken en maanden erna bezocht ik haar grafje 2x per dag. Ik was veel aan het huilen bij haar foto’s en ik luisterde uren naar de muziek die wij voor haar hadden uitgekozen. Ralf riep dan wel eens Bianca jij gaat hier zover in door dit is niet goed. Ik ben vanaf het begin op een hele heftige manier gaan rouwen, vaak dacht ik ook van mij hoeft het leven niet meer en zag geen toekomst meer voor me. Ik werd geleefd en leefde op de automatische piloot. Mensen ontweken me want ze wisten niet wat ze moesten zeggen. Ik ben veel vrienden kwijt geraakt omdat ze ineens niets meer lieten horen of afspraken af zeiden op de momenten dat het slecht met me ging. Soms smeekte ik ze om toch te komen, ik had zoveel behoefte om die arm om mij heen maar die kreeg ik dan niet. Ik realiseerde mij toen dat hun niet in mijn leven thuis hoorde. Ralf is mij altijd tot grote steun geweest ondanks zijn eigen verdriet. Ditje de uitvaartverzorgster zei ons op de dag van de uitvaart in de auto, blijf samen praten het verlies van een kind maakt je relatie of dit breekt je relatie. Gelukkig heeft dit onze relatie alleen maar sterker gemaakt we gaven elkaar echt de ruimte om het verdriet toe te laten. Het eerste jaar was echt een vreselijk jaar alles is voor de eerste keer, haar eerste verjaardag de eerste sinterklaas de eerste kerst en ga zo maar door.

Na een jaar kon ik gelukkig weer wat vaker van de kleine dingen in het leven genieten en merkte ik dat ik het verlies van Lente eindelijk een mooi plekje in mijn leven had gegeven. Er ging geen dag voorbij dat ik niet aan haar dacht maar ik kon het normale leven weer oppakken. Ik raakte opnieuw zwanger en Lente kreeg een broertje. Xavi weet van zijn grote zus af en ik ben er van overtuigd dat hij ondanks dat zij niet meer bij ons is enorm met haar verbonden is. Ik merk dit aan alles bij hem.

Soms zit hij minuten lang naar haar foto te staren of hij roept ineens mama ik mis mijn zusje dan huilt hij even en dan zegt hij ik heb een bijzondere zus want zij zit in mijn hartje. Of als er dan plots een vlinder op zijn handje gaat zitten die er vervolgens 20 min blijft zitten is hij er zelf van overtuigd dat dit zijn zus is. Zo hebben wij met ons gezin het verlies van Lente een mooi plekje kunnen geven. Ieder jaar als zij jarig is vieren wij met ons gezin haar verjaardag ,we versieren haar grafje, eten daar taart en we brengen een kadootje !

Want Lente is onze eerste dochter en zij zal altijd haar plekje binnen ons gezin hebben. Ooit zullen we weer samen komen als gezin maar tot die tijd houden we van haar tot aan de maan en terug…….

Bianca van Bemmel.